به گزارش اطلاعات آنلاین، تا مدت ها تصور می شد که موجوداتی فضایی در سیاره مریخ زندگی می کنند. این تصور به دلیل نزدیکی و شباهت این سیاره به زمین شکل گرفته بود. اما زمانی که نخستین فضاپیما در ۱۹۶۵ به سوی مریخ فرستاده شد و مشاهدات خود را به زمین ارسال کرد، نظر انسان نسبت به این سیاره سرخ تغییر کرد.
مارینر۴ نخستین کاوشگری بود که در سال ۱۹۶۵ توانست با موفقیت از فاصله ۱۰ هزار کیلومتری سطح مریخ عبور کرده و نخستین تصاویر شگفت انگیز را از این سیاره به زمین ارسال کند. البته ۵ کاوشگر پیش از کاوشگر مارینر۴ توسط شوروی سابق به این سیاره فرستاده شده بود ولی هیچ کدام موفق نشدند تا به این سیاره نزدیک شوند.
پس از مارینر۴ در سال ۱۹۶۹ به فاصلة زمانی چند هفته دو کاوشگر دیگر به نام های مارینر۶ و مارینر۷ به طرف مریخ پرتاب شد که وظیفه آنها ارسال تصاویر دقیق تر از مریخ به زمین و تحقیق دربارة عناصر تشکیل دهندة اتمسفر مریخ بود.
کاوشگر مارینر۹ نخستین کاوشگری بود که توانست در مدار مریخ قرار بگیرد ولی هنگامی که این کاوشگر به اتمسفر مریخ رسید به دلیل طوفان های سطح مریخ و وجود گرد و غبار زیاد ناشی از طوفان نتوانست تصویری از سطح مریخ تهیه کند. دانشمندان ناسا با ارسال سیگنال هایی به این کاوشگر موفق شدند تا مارینر۹ را تا پایان این طوفان منتظر نگه دارند. سرانجام مارینر۹ توانست پس از چندین ماه ۷ هزار تصویر از سطح مریخ و نیز تصاویری از دو قمر آن به زمین ارسال کند.
در سال ۱۹۷۵ دو کاوشگر وایکینگ ۱ و ۲ با فاصله زمانی چند هفته از یکدیگر به مریخ پرتاب شدند. این دو کاوشگر ابتدا با قرارگیری در مدار مریخ از تمامی سطح سیاره تصاویری ارزشمند تهیه کرده و مدتی بعد در سطح مریخ فرود آمدند. این دو کاوشگر پس از فرود در سطح مریخ به بررسی خاک این سیاره پرداختند و پس از انجام بررسی های لازم، شواهدی را از نبود حیات در این سیاره به زمین مخابره کردند. اما در یکی از تصاویر فرستاده شده از سوی وایکینگ، صورت یک انسان دیده می شد که این تصویر بحث های فراوانی راجع وجود موجوداتی فرازمینی شبیه به انسان در مریخ بوجود آورد. پس از مدتی معلوم شد بازتاب نور یکی از تپه های مریخ باعث بوجود آمدن این تصویر شده بود. مدت ها بعد، این شکل بر اثر طوفان شدیدی محو شد.
کاوشگر رهیاب در سال ۱۹۹۶ روی مریخ فرود آمد که با نمونه برداری های بسیار و آزمایش سنگ های مریخی توانست اطلاعات بسیار با ارزشی را به زمین ارسال کند. همچنین در اواخر ۱۹۹۸ سفینه نقشه بردار برای تهیه نقشه سه بعدی از سطح سیاره مریخ به سوی این سیاره پرتاب شد. ۳ کاوشگر نیز بین سال های ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹ برای بررسی وضعیت آب و هوا و بررسی یخ های قطبی به مریخ پرتاب شدند. ژاپن نیز در سال ۱۹۹۸ کاوشگر «نوزومی» را برای بررسی لایه های مختلف آتمسفر مریخ به فضا پرتاب کرد. اما این کاوشگر به دلیل از کار افتادن یکی از موتورها از مسیر خود منحرف شد.
در سال ۲۰۰۱ کاوشگری به نام اودیسه توسط ناسا برای جستجوی آب به مریخ پرتاب شد و این کاوشگر توانست تصاویر شگفت انگیزی را به وسیله دوربین های اشعه گامای نصب شده روی خود ثبت و به زمین ارسال کند. این تصاویر، منابع آب و یخ فراوانی را در زیر پوسته مریخ نشان می داد و این باور را تقویت کرد که زمانی مریخ سیاره ای پر آب بوده است و به دلایل نامعلومی این آب ها جذب خاک شده اند.
اروپا در سال ۲۰۰۳ فضاپیمای مارس اکسپرس را برای بررسی آتمسفر و اندازه گیری تأثیرات بادهای خورشیدی و نیز بدست آوردن تصاویری با کیفیت بهتر در مدار مریخ قرار داد. همچنین این کاوشگر یک روبات کوچک به نام بیگل را به سطح مریخ فرستاد تا در مورد احتمال وجود منابع آب در مریخ کاوش کند. البته این کاوشگر متحرک نبود اما می توانست به کمک بازوی مکانیکی و سایر تجهیزات خود به حفاری و جمع آوری نمونه های خاک و سنگ در مریخ بپردازد. پس از آن بیگل۲ به سطح مریخ فرستاده شد که متأسفانه ارتباط آن پس از فرود آمدن در سطح مریخ با زمین قطع شد و این پروژه اروپایی ها شکست خورد.
در اوایل ۲۰۰۴ نیز دو مریخ پیمای ناسا با نام های اسپیریت (روح) و فرصت با فاصله زمانی چند هفته در دو نقطه بسیار دور از هم در گودال هایی فرود آمدند که احتمال وجود آب در آنها می رفت. نخستین تصاویر ارسالی از این کاوشگرها نشان می داد که زمانی در سطح مریخ آب وجود داشته است و به دلایلی این آب ها تبخیر و از جو مریخ خارج شده اند. این کاوشگرهای هوشمند به مدت چندیدن ماه روی سطح مریخ گردش کردند و با بررسی خاک و سنگ ها به بررسی نشانه های اولیه حیات پرداختند.
ناسا به عنوان یکی از فعال ترین سازمان های فضایی در امر انجام تحقیقات و فعالیت های علمی مرتبط با فضا تاکنون اطلاعات با ارزشی را از سیاره مریخ به دست آورده است. کاوشگرهای اسپیریت، آپارچونیتی و فونیکس در کنار فضاپیمای مدار گرد و ماهواره نقشه بردار مریخی که به ناسا تعلق دارند، تاکنون اطلاعات با ارزش و شگفت انگیزی را از سیاره مریخ در اختیار دانشمندان قرار داده اند. این کاوشگرها به مدت چندین سال به اکتشاف و تحقیق روی سطح سیاره سرخ پرداختند تا بتوانند مسیر سفر انسان را به این سیاره هموار سازند. کاوشگر فونیکس طی این دوره تحقیقاتی با نمونه برداری از خاک این سیاره موفق به کشف ذراتی از یخ شد که به سرعت تبخیر می شوند. کشف ذرات یخی در هر شکلی از ماده می تواند به تعداد مدارک مرتبط با وجود حیات در این سیاره بیفزاید. همچنین فضاپیمای مدار گرد مریخ موفق به کشف ماده کربنات کلسیم روی قسمت هایی از خاک مدار قطبی این سیاره شد. ماده ای که برای شکل گیری در طبیعت تنها به وجود آب نیازمند است.
کاوشگر فونیکس در میان اکتشافات پر ارزش طی مدت فعالیت خود موفق به ثبت تصاویری از بارش برف در لایه های بالایی آتمسفر سیاره مریخ شده است.
فونیکس به کمک اسپیریت با بررسی لایه های خاکی موجود بر سطح مریخ، حفره ها، ذرات و ساختارهای مختلف و در نهایت کشف لایه های ضخیم یخی نهفته در بستر خاک ها و غبارها این نظریه را در میان دانشمندان رواج دادند که لایه های یخی کشف شده می تواند مکانی مناسب برای حیات ریز ساختارهای زیستی باشد.
اسپیریت و آپارچونیتی دو کاوشگر سازمان ناسا هستند که سال ها پیش به این سیاره ارسال شدند و تاکنون مقادیر قابل توجهی از اطلاعات را شامل ۲۵۰ هزار عکس و ۳۶ گیگابایت اطلاعات علمی جمع آوری و به زمین ارسال کرده اند. کاوشگر اسپیریت با فرود روی قسمتی از سطح مریخ که توسط تپه های کلمبیا احاطه شده بود موفق به کشف ماده سولفات و اوپال شد. این مواد در گروه عناصری قرار دارند که در مناطق آتشفشانی به وفور یافت می شوند و به همین دلیل این منطقه به عنوان آتشفشانی قدیمی شناسایی شد.
در سال ۲۰۰۶ نقشه بردار جهانی مریخی موفق به شناسایی لکه هایی روی سطح مریخ شد که به گفته دانشمندان در اثر جریان آب روی سطح خاک در گذشته های دور ایجاد شده اند. پژوهشگران بر اساس اطلاعات به دست آمده از کاوشگران مریخی ناسا بر این باور هستند که حدود ۵ میلیون سال پیش ابرهای یخی آتمسفر مریخ را تسخیر کردند که به تدریج و با افزایش حرارت این یخ ها به شکل برف روی این سیاره باریدند.